Η μορφή, η εικονογραφία και η τεχνοτροπία δείχνουν ότι αυτό το δυναμικό έργο τέχνης συνδυάζει την κρητική και την ιταλική καλλιτεχνική παράδοση. Η περίμετρος της βάσης παραπέμπει σε πρωτοτυπίες του ύστερου γοτθικού ρυθμού, ενώ η πολύπλευρη, εκκλησιαστική κόμη του στελέχους και τα φύλλα ακάνθου είναι άμεσα δανεισμένα από την αναγεννησιακή τέχνη. Το ίδιο ισχύει και για την επιλογή της εικονογραφίας από τον χρυσοχόο, η οποία στην προκειμένη περίπτωση υπογραμμίζει το αίσθημα ευγνωμοσύνης που εκφράζει το αντικείμενο αυτό, καθώς και το γεγονός ότι προοριζόταν για το Σινά- γύρω από τη βάση συναντάμε προτομές Αποστόλων και τα σύμβολα των Ευαγγελιστών, ενώ στην κόμη η σκηνή του Ανθρώπου των Θλίψεων περιτριγυρισμένη από αγγέλους, καθώς και η Μητέρα του Θεού πλαισιωμένη από τον Μωυσή και την Αγία Αικατερίνη.
