Η σύνθεση αναδεικνύει την Ενσάρκωση, εστιάζοντας στο Άγιο Πνεύμα που κατεβαίνει "με μορφή περιστεράς" μέσα σε χρυσό δίσκο, και στο διάφανο Βρέφος στο στήθος της Παναγίας, το τελευταίο είναι ένα μάλλον σπάνιο εικονογραφικό θέμα. Το υδάτινο τοπίο είναι επίσης αρκετά μοναδικό και προέρχεται κυρίως από εκκλησιαστικούς ύμνους.
Η στροβιλιζόμενη μορφή του Αρχαγγέλου έχει παρομοιαστεί με τις χορευτικές μορφές των αρχαίων μαινάδων, ενώ η συγκεντρωμένη έκφραση του προσώπου της λεπτεπίλεπτης μορφής της Μαρίας υποδηλώνει τη βαθιά συγκινημένη συναισθηματική κατάσταση των πρωταγωνιστών. Η εικόνα αποτελεί αριστούργημα της τελευταίας φάσης της τέχνης των Κομνηνών και, όπως προκύπτει από τις τεχνικές λεπτομέρειες, πρέπει να έχει φιλοτεχνηθεί από Κωνσταντινουπολίτη καλλιτέχνη.
