Η εικόνα αυτή πρέπει να αποτελούσε μέρος μιας Δέησης, μαζί με δύο άλλες εικόνες, μία του Χριστού στο κέντρο και μία της Παναγίας στα δεξιά του.
Ο ασκητισμός και τα βάσανα του τραγικού Προφήτη απεικονίζονται με τον πιο έντονο τρόπο κατά την τελευταία φάση της παλαιολόγειας τέχνης. Ο φωτισμός σε αυτή τη σκηνή είναι τέτοιος που ο Άγιος φαίνεται να εξαϋλώνεται, μεταμορφώνεται σε καθαρό φως μετά την ένωσή του με τον Θεό σε μια θεαματική επίδειξη φωτός. Ο Ιωάννης μας εμφανίζεται ως όραμα μπροστά σε ένα μυστικό φως και έτσι γίνεται σύμβολο της θέωσης (θεώσεως) του ανθρώπου, θεμελιώδους διδασκαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
