Η Μητέρα του Θεού ως φλεγόμενη βάτος με ένα φτερωτό Χριστό βρέφος απεικονίζεται μέσα στο τοπίο του Σινά στο κέντρο. Στο πλευρό της στέκονται ο Προφήτης Μωυσής και η Αγία Αικατερίνη, ενώ στο κάτω μέρος απεικονίζονται οι τοίχοι του μοναστηριού του Σινά και η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Η κύρια σκηνή συμπληρώνεται από διάφορες μικρότερες σκηνές (ο Μωυσής λαμβάνει τις πλάκες του Νόμου, η μετάφραση του ιερού σώματος της Αγίας Αικατερίνης από αγγέλους και η ακτίνα του ήλιου που ακτινοβολεί από την κορυφή του Επιτάφιου Όρους προς τον θάμνο από κάτω).
Η σύνθεση αυτής της σκηνής αποτελεί εικονογραφική καινοτομία. Η κάπως απλοϊκή χάραξη αποδίδεται στον διάκονο Γεννάδιο, ο οποίος εργάστηκε στην εξαρχία του Σινά στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 19ου αιώνα και αργότερα έζησε στη Μονή Ιβήρων στο Άγιο Όρος.
