Οι δύο κουδουνίστρες σε σχήμα καρουλιού είναι σχεδόν πανομοιότυπες. Κάθε μία αποτελείται από δύο ακραία κομμάτια σε σχήμα δίσκου, ένα πλευρικό φύλλο με κοίλο προφίλ και έναν κεντρικό κυλινδρικό σωλήνα που γυρίζει στα άκρα για να στερεώσει τους δίσκους. Η μία έχει δεκαεπτά ομόκεντρους δακτυλίους στις διαμορφωμένες με μήτρα επιφάνειες, η άλλη δεκαπέντε. Οι τσαλακωμένες άκρες των κουδουνίσκων είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας του τυμβωρύχου να τους ανοίξει και να εντοπίσει την αιτία του κουδουνίσματος. Η διαφορά βάρους μεταξύ των δύο κροταλλιών οφείλεται στην αφαίρεση του περιεχομένου του ενός. Ύψος 3,2 και 3,2 cm, διάμετρος 5,6 και 3 cm, βάρος 31,2 και 51,9 gr.
Τέτοιου είδους κροταλίες ήταν ίσως σε ζεύγη σε μια ράβδο και χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος sistrum. Πολύ παρόμοια είναι μια χρυσή "κουδουνίστρα" (ή πιθανώς μπομπίνα) από τις Σάρδεις, τάφος 213 (διάμετρος 5,3 εκ. και ύψος 3,2 εκ.), με δεκαεννέα ομόκεντρους κύκλους από σύρμα στο ένα άκρο και που περιέχει είκοσι επτά σφαιρίδια (μέση διάμετρος 2,2 mm, συνολικό βάρος 2,4 gr- Αρ. 135). Ο τάφος απέδωσε δεκαεπτά άλλα αντικείμενα - δύο χάλκινους καθρέφτες, μια ασημένια ομφαλοφόρα φιάλη και ένα ασημένιο κύπελλο, μια σφραγίδα από χαλκηδόνιο σε χρυσό πλαίσιο, δύο χρυσά δαχτυλίδια, περιδέραιο από χρυσό και καρνεόλη, κεραμική "αμπούλα", ανοιχτό λυχνάρι από τερακότα και επτά λίθινα αλάβαστρα. Ο von Bothmer αναφέρει άλλα τέσσερα ζεύγη - στη Σμύρνη, από την Ιάσο- στο Παρίσι, συλλογή de Clercq, από την Κύπρο και δύο από την Ιαλυσό της Ρόδου. Η μέθοδος κατασκευής είναι σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε για ένα ζευγάρι χρυσών αυτίλων στο Βρετανικό Μουσείο (GR 1872.6-4.845-6), του τέλους του 5ου αιώνα π.Χ., τα οποία επίσης έχουν ομόκεντρους δακτυλίους στις διαμορφωμένες με μήτρα όψεις. Τα σκουλαρίκια από τον τάφο της Καρίας πριγκίπισσας στην Αλικαρνασσό είναι δομικά ανόμοια- έχουν όμως τους ίδιους ομόκεντρους δακτυλίους στις όψεις τους" (Özgen και Öztürk 1996).
