Το κολιέ αποτελείται από είκοσι χάντρες με λουλούδια και δεκαοκτώ απλές χάντρες με κρεμαστά βελανίδια. Κάθε χάντρα είναι διακοσμημένη με δύο ρόδακες από έξι πέταλα που εκπέμπονται από διατρήσεις στα αντίθετα άκρα της χάντρας και έρχονται σε επαφή στις άκρες των πετάλων. Τα πέταλα είναι τμηματοποιημένα, με καφασωτά όρια- ορισμένα έχουν μια κεντρική γραμμή στίλβωσης, άλλα έχουν απλά ανυψωμένα κέντρα. Τα τετράπλευρα διαστήματα μεταξύ των πετάλων περιέχουν μικρότερους ρόδακες με τέσσερα καφασωτά πέταλα ο καθένας. Σφαίρες κοκκοποίησης περιβάλλουν κάθε διάτρηση και τονίζουν τις άκρες και τις ενώσεις των πετάλων στους ρόδακες των έξι πετάλων και τα κέντρα των ρόδακων των τεσσάρων πετάλων. Κάθε απλή χάντρα συνδέεται με ένα βελανίδι με ένα κοντό κυλινδρικό στέλεχος από φύλλο χρυσού το οποίο έχει ένα καλούπι σε κάθε άκρο και το οποίο συγκολλάται στη χάντρα και το βελανίδι. Τα κύπελλα βελανιδιάς έχουν εγχάρακτη σταυροειδής χάραξη και σύρμα με χάντρες στα χείλη. Από τα δεκαπέντε σωζόμενα βελανίδια, τα δέκα είναι χρυσά, τρία είναι αδιαφανή κόκκινα γυαλιά (το ένα μερικώς μαυρισμένο) και δύο είναι μπλε γυαλιά (από τα οποία λείπει το εξωτερικό άκρο του ενός). Τα υπόλοιπα τρία καπάκια δεν έχουν καρύδια, αλλά δύο από αυτά περιέχουν μια πράσινη γυάλινη ουσία που προφανώς είναι η γέμιση των χρυσών καρυδιών. Τα γυάλινα παξιμάδια έχουν χρυσές άκρες με τη μορφή επίπεδου περιλαίμιου γύρω από ημισφαιρική προεξοχή, που περιβάλλεται από κύκλο σύρματος με χάντρες και συνδέεται με καρφίτσα που εισάγεται στο διάτρητο παξιμάδι.
Τα βελανίδια αποτελούσαν συνηθισμένα μοτίβα στα κοσμήματα και σε άλλες επιφανειακές τέχνες του ελληνικού κόσμου. Υπάρχουν γνωστά παραδείγματα του 6ου και 5ου αιώνα από την Ανατολία. Χρυσά μενταγιόν από βελανίδια βρέθηκαν στο Γόρδιον σε ταφή καύσης Α, που χρονολογείται στο τρίτο τέταρτο του 6ου αιώνα π.Χ. Από τον τύμβο Β4 (που χρονολογείται στο 530-510 π.Χ.) στο Bayındır στη βόρεια Λυκία βρέθηκαν ασημένια μενταγιόν βελανιδιών. Μια ελεφαντοστέινη γυναικεία μορφή από τον τύμβο D στο Bayındır, πρώιμης, πιθανώς 7ου αιώνα, πιστεύεται ότι απεικονίζεται να φέρει περιδέραιο βελανιδιού, όπως και το κορίτσι που κρατάει το χέρι ενός δεύτερου ελεφαντοστέινου ειδωλίου από τον ίδιο τύμβο. Παρόμοιο περιδέραιο μπορεί να δει κανείς σε ένα κορέ από τις Σάρδεις. Τα γυάλινα βελανίδια δεν είναι συνηθισμένα- ένα γυάλινο κρεμαστό βελανίδι στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. στο Βρετανικό Μουσείο (GR 1857.12-20.43) προέρχεται από το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού. Απλούστερα απλά σύνολα μενταγιόν από χάντρες και βελανίδια κατασκευάστηκαν από γροθιές όπως Özgen και Öztürk 1996, αρ. 201 και 202. Ανάλογες φυτικές χάντρες εμφανίζονται επίσης στην καρφίτσα ιπποκάμπου (Özgen και Öztürk 1996, αρ. 112) και σε ένα περιδέραιο με μενταγιόν που μοιάζουν με σπόρους από τον λεγόμενο τάφο της Καρίας πριγκίπισσας στη Χαλικαρνασσό, που χρονολογείται στα τέλη του 5ου ή 4ου αιώνα. Η επεξεργασία των πετάλων είναι παρόμοια με εκείνη των μενταγιόν που μοιάζουν με σπόρους από την ομάδα τάφων της Μεγάλης Μπλίτσνιτζας, επίσης μεταγενέστερης χρονολογίας. Ένας αξιοσημείωτος μη αποδεδειγμένος παραλληλισμός είναι ένα περιδέραιο της συλλογής Batya και Elie Borowski στην Ιερουσαλήμ, το οποίο έχει μενταγιόν από καρπούς οξιάς συγκρίσιμα με εκείνα του περιδέραιου Özgen και Öztürk 1996, αρ. 133, και μεγάλες φυτικές χάντρες σχεδόν πανομοιότυπες με εκείνες του περιδέραιου από βελανίδια Özgen και Öztürk 1996, αρ. 108. Από κάθε φυτική χάντρα κρέμεται μια τριάδα αλυσίδων που έχουν άκρες πολύ παρόμοιες με εκείνες της καρφίτσας ιπποκάμπου, Özgen και Öztürk 1996 αρ. 112. Το περιδέραιο έχει χρονολογηθεί στον 4ο αιώνα π.Χ., αν και τα κριτήρια γι' αυτό δεν είναι σαφή, και θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να προτείνει μια προγενέστερη χρονολόγηση με βάση τα στοιχεία των συγκρίσεων Uşak-Güre" (Özgen και Öztürk 1996). Μήκος 0,443 m, ύψος βελανιδιών 0,033 m, 0,035 m και 0,039 m, βάρος 141,1 g.
