Ο στεατίτης είναι μια μαλακή πέτρα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο για την κατασκευή πολυτελών αντικειμένων για την ιδιωτική λατρεία, όπως τα εγκόλπια και οι μικρές, ανάγλυφες εικόνες. Αυτό το αντικείμενο από στεατίτη σε σχήμα πέταλου στο Σινά φέρει τα σημάδια συνεχούς χρήσης και απεικονίζει τη σκηνή της Σταύρωσης κάτω από μια αψίδα που στηρίζεται σε δύο λεπτούς κίονες. Ο ασυνήθιστα μακρύς πάνω σταυροειδής βραχίονας, οι ογκώδεις μορφές και οι κάπως πρόχειρα αποδιδόμενες πτυχές του υφάσματος μειώνουν την καλλιτεχνική αξία του αντικειμένου αυτού. Το ασημένιο στήριγμα που συγκρατεί το τεμάχιο από στεατίτη, έχει στην περίμετρό του μια σειρά από δακτυλίους που μπορεί αρχικά να προορίζονταν για να συγκρατούν κρεμαστά μαργαριτάρια. Η πίσω πλευρά φέρει μια χονδροειδή ανάγλυφη μορφή της Παναγίας που κρατά το Χριστό βρέφος στα δεξιά, και μια επιγραφή που προσδιορίζει τον ιδιοκτήτη ως ιερέα-μοναχό Μάξιμο.
