Στην μπροστινή πλευρά απεικονίζεται ο Χριστός ως Άμπελος, ευλογημένος από τον Αρχαίο των Ημερών, περιτριγυρισμένος από Αποστόλους. Η πίσω πλευρά απεικονίζει το Δέντρο του Ιεσσαί, με τη Μητέρα του Θεού να κρατά το Βρέφος Ιησού πάνω στο δέντρο και τον Ιεσσαί να αναπαύεται στη βάση του δέντρου. Ο βασιλιάς Δαβίδ απεικονίζεται στο ύψος των ώμων και οι Ευαγγελιστές με τα αντίστοιχα σύμβολά τους στα μανίκια. Το άμφιο είναι κεντημένο σε κεραμιδί, σατέν ύφασμα με τυπική βυζαντινή τεχνική. Ο ομοιόμορφος τόνος του χρυσού συρμάτινου κεντήματος διακόπτεται με πολύχρωμο μετάξι, με αποτέλεσμα μια αρμονική σύνθεση.
Οι σαρκικοί τόνοι αποδίδονται με σκουρότερες βελονιές από μετάξι στο χρώμα της άχυρου. Η όλη σύνθεση μοιάζει να είναι έργο ενός ιδιαίτερα επιδέξιου μοναστηριακού εργαστηρίου. Ο σάκκος φέρεται να ανήκε στον Κύριλλο (1759-1790), αλλά πρέπει να είναι αρκετά παλαιότερος, όπως μαρτυρεί και η "Απογραφή περιουσίας του Κυρίλλου", που συντάχθηκε μετά τον θάνατό του, στην οποία δεν περιλαμβάνεται το ενδύμα αυτό.
